Lucas en Karinke in Zuid-Amerika

Hola todos!

Ja ja, het is wat, alweer ons allerlaatste blogbericht... De reis zit erop, we zijn gisteren na een vlucht van 12 uur weer veilig geland in ons koude kikkerlandje. Gelukkig is hier net de lente aangebroken, dat maakt de schok iets minder groot.

Na Cuzco (waar we het vorige bericht waren geëindigd) zijn we doorgereisd naar Arequipa, in het zuiden van Peru. Daar hebben we onze allerlaatste tour gemaakt, naar de Colca Canyon, een van de diepste kloven ter wereld. Helaas hadden we geen tijd om te voet de canyon in te gaan, waardoor we hem niet op zijn maximale diepte hebben gezien (1200m ipv ruim 3000m). Desondanks was het een erg leuke laatste tocht met mooie landschappen en op de valreep ook nog condors die op ooghoogte voorbij vlogen (zie foto’s).

Na deze tour zijn we naar onze laatste bestemming gevlogen, Lima. Omdat we van andere reizigers hadden gehoord dat Lima niet zo’n speciale stad is om te bezoeken, hebben we besloten onze laatste dagen aan de kust door te brengen in San Bartolo, een dorpje 50 km onder Lima. Geen prachtige palmstranden en tropisch warm water, maar wel heerlijk weer, een mooi appartement met zwembad direct aan zee en een leuk dorpje naast de deur. Hier hebben we lekker drie dagen 'niets' gedaan, oftewel boeken uitgelezen, spelletjes gespeeld en geluierd met een drankje bij het zwembad om nog even aan ons kleurtje te werken .

Tsja, en toen was het alweer tijd voor onze terugreis… We hebben echt ontzettend genoten van alles wat we onderweg hebben gezien en meegemaakt, de mensen die we hebben ontmoet en het (steeds ietsje beter wordende) Spaans dat we hebben gesproken. We hadden dan ook best nog iets langer willen blijven, maar het 8-koppige-ontvangstcommite op Schiphol (incl. spandoek en Hollandsch ontbijt!) maakte veel goed. Ook hebben we de eerste stamppot en BRUINE boterham met (pinda)kaas weer achter de kiezen, dus we zijn weer helemaal ingeburgerd!

Nou, dat was het dan... We hopen dat jullie de reisverhalen met plezier hebben gelezen en dat de foto’s jullie flink jaloers hebben gemaakt. Wij vonden het in ieder geval leuk om te schrijven.

Bedankt voor al jullie leuke reacties, we kijken ernaar uit om jullie binnenkort allemaal weer te zien!

Tot snel, adios!
Karinke y Lucas

Hola todos!

Het is even geleden, maar hier weer een berichtje van de andere kant van de plas.
Hoe is het daar met iedereen? We hebben begrepen dat er eindelijk wat tekenen van lente zijn? Nou ja, het weer heeft nog een dag of 10 om écht lekker te worden...

Wij zijn inmiddels in ons laatste land aanbeland (Peru), maar voor ons bericht moeten we terug naar ons favoriete land tot nu toe hier, Bolivia. La Paz is echt een hele leuke stad tussen hoge bergen, één grote leuke chaos van verkeer en straatjes waar iedereen van alles verkoopt in kraampjes en stalletjes. Ook is er de zogenaamde ‘heksenmarkt’, waar allerlei dingen worden verkocht die je geluk brengen, gezond maken, van je verslaving afhelpen of waarmee je gegarandeerd de liefde van je leven zult veroveren. Erg leuk voor wat souvenirtjes, maar we hebben de tijgervellen en lama foetussen maar laten hangen... (zie foto)
Wat we in Bolivia echt hebben ontdekt is het eten op de marktjes en in kleine plaatselijke tentjes. Je moet gewoon kijken waar het vol zit met locals en dan eet je 9 van de 10 keer super lekker en spotgoedkoop (gemiddeld 1 euro voor een voor- én hoofdgerecht). En het is blijkbaar ook nog geschikt voor onze westerse magen, want we zijn nog steeds niet ziek geweest!

Na La Paz vonden we dat we wat rust verdiend hadden en dat hebben we gevonden in Coroico, een echt paradijs op 3 uur rijden van La Paz. Onze privé cabaña (huisje) hoorde bij een hostel met een heerlijk restaurantje en zwembad, op een berghelling met allerlei palmen, fruitbomen, bloemen, vlinders etc. Hangmatje op ons terras met buitenkeuken en vuurplaats, semi-binnen een slaapkamer en ons uitzicht was prachtig op het dorpje beneden en de groene heuvels daaromheen. Hier wilden we eigenlijk nog veel langer dan 4 nachten blijven, maar anders zouden we veel te veel andere dingen moeten overslaan, dus hop... de bus weer in richting het Titicaca meer. Dit ligt op bijna 4000 meter hoogte, half in Bolivia en half in Peru. Eigenlijk te hoog om wat actiefs te doen, maar aangezien Lucas wel wat rode bloedlichaampjes kan gebruiken voor de laatste basketbalwedstrijden van het seizoen, zijn we op Isla del Sol (één van de Boliviaanse eilanden) gaan wandelen. Erg mooi en rustgevend, mooie natuur, vrij primitief leven en geen auto’s op het eiland. Na een nachtje slapen zijn we overgestoken naar de Peruaanse kant, waar we een paar ‘rieteilanden’ hebben bezocht. Deze eilanden zijn helemaal gemaakt van riet en drijven op het water. Al zijn veel van deze eilanden tegenwoordig behoorlijk toeristisch, toch was het heel interessant om te zien hoe het allemaal in zijn werk gaat.

En toen was het tijd voor één van de (helaas) laatste hoogtepunten van onze reis: de stad Cuzco en natuurlijk Machu Picchu. Het centrum van Cuzco is erg mooi met prachtige pleinen, kathedralen, musea en oude gebouwen waarvan sommige funderingen nog uit de Inka tijd stammen. Ook in de omgeving van Cuzco zijn veel Inka resten en ruïnes te vinden, waarvan de bekendste natuurlijk Machu Picchu is. We zijn daar een hele dag geweest en hadden weer eens mazzel met het weer: ’s ochtends veel mist voor prachtige mistieke foto's en later op de dag steeds helderder en zelfs wat zon. Erg indrukwekkend wat de Inka’s 600 jaar geleden gemaakt hebben en vooral op welke manier en op zo’n prachtige en bergachtige plaats. Al vond een lama die daar ook rondliep ons en de camera interessanter dan de blik op Machu Picchu.
Op de terugweg naar Cuzco zijn we nog langs ‘Moray’ gegaan; een soort proef-tuin waar de Inka’s, d.m.v. hoogteverschillen en watersystemen, verschillende hydroculturen nabootsten en keken welke planten het waar het beste deden. Verder hebben we de Salinas bezocht, een heel stelsel van zoutterrassen, waarbij gebruik wordt gemaakt van een bron waar constant zout water uit stroomt. Het is ons niet duidelijk geworden of dit nu ook uit de Inka tijd stamt, maar het was er niet minder indrukwekkend om.

Tja.... en nu is het alweer bijna tijd om naar huis te gaan. Het lijkt ons erg leuk om familie, vrienden en collega’s weer te zien, maar we hadden hier nog best een paar weekjes langer willen blijven. We gaan dus nog even 10 dagen flink genieten van Arequipa en de Canyons in de omgeving en hopelijk een leuk hotelletje met zwembad in de buurt van Lima.

PS: eigenlijk was het ook wel weer tijd voor een wist-je-dat-je, maar dit is al genoeg leesvoer voor jullie, dus we laten het hier maar bij.

Adios!
Karinke y Lucas

Hallo allemaal, daar zijn we weer!

Hoe is het daar met jullie allemaal? Is het inmiddels wat warmer aan het worden?

Wij zijn inmiddels in Bolivia, een hele andere wereld! Het begon meteen goed bij het passeren van de grens Argentinië-Bolivia. We zijn via een kleinere grensovergang het land ingekomen, waar we met kleine bootjes de rivier over werden gezet voordat we weer over de weg verder konden. Het begin: Chaos! Drukte bij bus en bootjes, kruiers die je baggage alvast meenemen, Argentijnse douanes die niet wisten welk land 'Nederland' was en de Boliviaanse douane die niet bij de rivier, maar in het centrum bleek te zitten waar je snel met een taxi naartoe wordt gebracht.
Maar toen: Rust! Onze tweede kennismaking met Bolivia ging namelijk wat minder vlot. De enige weg uit Bermejo bleek namelijk geblokkeerd door zowel een roadblock van protesterende taxista´s, als een modderstroom door de regen. Van één hoorden we dat het nog wel dagen kon duren, van de ander weer dat de weg over een paar uur (het was 12 u) wel weer open zou zijn. Nou ja, toen zijn we maar rustig op een terrasje bij het busstation gaan zitten wachten. Waar we hebben gewacht.. en gewacht… Tsja, en toen er om 18u nog geen nieuws was en we Tarija toch niet meer voor het donker konden bereiken hebben we maar besloten een nachtje in Bermejo te blijven. Haha, goed voor de Nederlandse organiseer- en regeldrift!

Afijn, de volgende dag konden we gelukkig verder, op naar het carnaval in Tarija! Tarija is een klein stadje in het zuid-oosten van Bolivia wat 'beroemd' is om het folkloristische carnaval dat er wordt gevierd. En dat kunnen ze goed! We waren van plan om er maar 3 dagen te blijven, maar dat zijn er 5 geworden . Het leuke aan Tarija is dat er vrijwel geen westerse toeristen komen en de bevolking er heel open en vriendelijk is, wat betekende dat we er met open armen zijn ontvangen. We werden van dag één op sleeptouw genomen door de zoon van de hoteleigenaar en zijn vrienden en hebben alle kanten van het Tarijeña carnaval meegemaakt: een traditionele 'zangwedstrijd' tussen mannen en vrouwen, de comadres (feestdag in het teken van alle vrouwen, dat sprak Karinke wel aan, haha!), verschillende optochten van kinderen en volwassenen (de langste duurde 8 uur!), eten en drinken in een klein dorpje in de omgeving, een verkleedfeest met 1500 bolivianen, feesten op straat met bandjes en de plaatselijke carnavalmuziek en naast veel bier ook heel veel 'water en schuim'. Het is namelijk een traditie om elkaar nat te gooien met schuimbussen, waterballonnen, waterpistolen en zelfs hele emmers met water... en natuurlijk waren wij daar als gringo's voorname doelwitten van… Al met al een nat, maar super leuk carnaval gehad.

Na Tarija hebben we de rust/natuur weer opgezocht in Tupiza, van waaruit we een tour hebben gedaan naar de zoutvlakte van Uyuni: 4 dagen in een 4x4 met twee Duitse meiden, onze gids Martin en kok Johanna. De eerste drie dagen hebben we door het landschap gereden, waar we ontzettend veel hebben gezien; meren in verschillende kleuren, geisers, woestijn, hooggebergte (tot 5000 meter, zie de sneeuwfoto), vlaktes, lama´s, flamingo´s, mijnen, afgelegen boerderijen en dorpjes. En ook weer veel reizigers enthausiast gemaakt voor dier op dier… we zien een internationaal handeltje wel zitten!
De laatste dag was het hoogtepunt van de tour, de zoutvlakte van Uyuni. Op de foto's kunnen jullie zien hoe groot en wit het is, echt indrukwekkend! Een van de bijkomende leuke dingen is dat je er door de reflectie van het zout geen diepte ziet, waardoor je grappige trucagefoto's kunt maken.

In Uyuni (eindpunt van de tour) wilden we de volgende dag een trein pakken richting La Paz, die maar 4 x per week vertrekt. En, haha, hier werd ons dagje in Bermejo weer goedgemaakt, het bleek namelijk dat de trein van de vorige avond eerst 16, toen 20, toen 22 en uiteindelijk 26(!) uur vertraging had waardoor wij een dag eerder weg konden. Wel lullig voor andere reizigers die een hele nacht èn dag op het perron hadden gewacht, en de reizigers in de trein die 26 uur hadden vastgestaan voor kapotte rails, maar voor ons erg fijn!
De vertragingen van de NS vallen dus reuze mee als je dat vergelijkt met hier...
Na een heerlijk rustige treinrit en nog 3 uur in de bus, zijn we aangekomen in La Paz, een van de hoogste grote steden ter wereld (3700m). Ons hotel is in het centrum, een enorme wirwar van toeterend verkeer, kleine straatjes, mensen en gebouwen. Tot nu toe bevalt het ons hier erg goed, leuk om na de rust van het Salar de Uyuni weer in de drukte te zijn.
Over een paar dagen gaan we naar Coroico, een stadje hier in de buurt, maar dan 2000m lager. Dit betekent: lekker warm weer en we hebben dan ook een cabaña met zwembad geboekt voor 3 dagen… een heerlijk vooruitzicht!!

Nou… het is wel een lange tekst geworden, maar het bevalt ons hier gewoon erg goed, dus dat betekent veel tekst en foto’s. Ook hebben we weer een kaartje bijgevoegd van onze route tot nu toe.

Hasta luego!
Karinke y Lucas

Hola allemaal,

Erg leuk al die sms-jes, mailtjes en blogberichten ter ere van Lucas' verjaardag! Bedankt allemaal!! (ook weer een voordeel van een blog, dat je iedereen tegelijk kan bedanken... ) We kunnen niet zeggen dat het een traditionele verjaardag was, we zijn de 11e namelijk om 4.30 uur (!) opgestaan voor een dagexcursie. Was eigenlijk niet de bedoeling, maar omdat het de dag ervoor te hard regende werd de tour een dagje uitgesteld. Het verjaardagsfeestje moet dus nog even wachten, maar dat gaat zeker goedkomen tijdens het carnaval in Bolivia!

De excursie ging naar de Valle de la luna (maanvallei), 350 km van San Juan. Dit is wederom een erg mooi park met, de naam zegt het al, allerlei ‘maanlandschappen’. Door de verschillende mineralen/grondstoffen in de bodem hebben de bergen/heuvels er allerlei verschillende kleuren, van grijs tot groen tot paars. Daarnaast is de grond er uit hardere en minder harde lagen opgebouwd, waardoor ten gevolge van erosie (regen en wind) bizar gevormde rotsen zijn ontstaan. Zie de foto's voor een beter beeld bij dit verhaal.
Als toetje reed onze gids op de terugreis van de 'maan' nog even langs een heilige plaats waar 'Difunta Correa' wordt geëerd. Het verhaal gaat dat herders eeuwen geleden in de bergen een vrouw vonden die voor de oorlog was gevlucht. Zij was al overleden, maar haar baby leefde nog doordat die nog dagen had kunnen drinken aan moeders borst. Men beschouwde de vrouw als een wonder en sindsdien brengt men offers aan Difunta Correa in ruil voor een wens. Nu is de plek waar ze is gevonden een soort pelgrimsoord geworden waar nog steeds duizenden mensen per maand (50.000 met pasen in 2008!) naartoe komen om haar om een gunst te vragen. Meestal gaat het om materiële dingen. Ze laten een gebouwd huisje, geld of bijvoorbeeld het nummerbord van hun auto achter en komen later terug als hun wens in vervulling is gegaan (zie als voorbeeld de foto van de auto waar Difunta Correa op wordt bedankt).

Verder hebben we ons de afgelopen tijd prima vermaakt in ‘Argentinië-deel 2’. Na een soepele reis vanaf Pucon in Chili hebben we 3 dagen in Mendoza doorgebracht. Hier hebben we een fietstocht gemaakt langs verschillende wijnvelden, olijfboomgaarden en chocoladefabrikanten. En overal natuurlijk proeven... heerlijk!
Ook zijn we (verjaardagscadeautje) naar een voetbalwedstrijd van de ‘Argentijnse eredivisie’ geweest. Wel grappig, de plaatselijke keeper was de hele wedstrijd erg slecht, maar werd toch de held van de dag omdat hij in de laatste minuut een penalty stopte. Hierdoor speelde Mendoza gelijk tegen een veel hoger geplaatste tegenstander.
Voor vertrek naar San Juan zijn we nog een dag de bergen in geweest bij Uspallata, in de buurt van Mendoza. De foto van de koe geeft goed de enorme grootsheid aan die overal in Argentinië zichbaar is, of het nu de Andes, de gletsjers in het zuiden of gewoon stukken ‘niets’ is.

Nu zitten we voor 3 dagen in Salta, een erg mooi stadje in het noorden van Argentinië. Hier hebben we voor de verandering geen excursies of hele dagtochten gepland en zijn we lekker aan het uitrusten van al het moois wat we de afgelopen tijd hebben gezien.

En op verzoek ook dit keer weer wat ‘wisten-jullie-datjes’.. Dus, wisten jullie dat:
- Karinke haar knie weer helemaal beter is (bedankt voor alle bezorgde reacties!)
- Argentinië sinds 2 jaar ook een verschil tussen zomer- en wintertijd kent, en dat iedere provincie mocht kiezen of ze dit wel of niet wilden invoeren?
- Dit onverwachtte en niet zo handige tijdverschillen oplevert als je hier door het land reist?
- Hier in Salta een klooster is waarvan de nonnen, als ze eenmaal zijn ingetreden, nooit meer contact mogen hebben met de buitenwereld?
- Volgens de mensen hier de nonnen bij binnenkomst een schep krijgen en alvast hun eigen graf moeten graven, om te benadrukken dat ze nooit meer buiten zullen komen?
- Wij dachten dat wijnvelden altijd op een berghelling stonden, maar dat ze hier alleen maar platte wijnvelden hebben en dat dat ook erg lekkere wijn oplevert?
- Sam (samen met zijn broer eigenaar van travellerspoint) in januari ongeveer de helft van zijn tijd heeft besteed aan speciale en/of lastige vragen van ons over de site?
- Wij hem bij deze daarvoor willen bedanken, omdat de site erg prettig werkt voor ons?

Zo... dat was het weer voor deze keer. Wij staan op het punt om Argentinië achter ons te laten en vertrekken morgen naar Bolivia. De eerste stop is Tarija, waar we ook carnaval gaan vieren. Voor de vierders in Nederland: veel plezier onder de rivieren! Wij gaan kijken of de bandjes in Bolivia kunnen tippen aan de Sjonnies!

Tot vanuit Bolivia!

Karinke en Lucas